W czasie okupacji hitlerowskiej nowoczesne pomieszczenia zostały zaadaptowane na instytut badawczy, który prowadził profesor Uniwersytetu Lwowskiego Rudolf Weigl. Stworzył on we Lwowie ośrodek badań nad tyfusem plamistym o szerokim rozgłosie, miejsce spotkań najwybitniejszych ludzi nauki jeszcze w okresie międzywojennym. Już wówczas światowej sławy biolog odkrył szczepionkę na tę jedną z najbardziej śmiercionośnych chorób w historii.
W trakcie wojny Instytut Weigla na ulicy Zielonej stał się miejscem, gdzie ratowano życie lwowian, zatrudniając ich do karmienia wykorzystywanych w badaniach wszy. Współpracownicy Instytutu, w tym tak zwani „karmiciele wszy” otrzymywali chroniące ich dokumenty i deputat żywnościowy. W ten sposób profesor pomógł około czterem tysiącom osób. Uratował m.in. Stefana Banacha i Zbigniewa Herberta. Produkowana w jego Instytucie szczepionka przeciwko tyfusowi plamistemu była nielegalnie przekazywana ludności cywilnej, walczącej w podziemiu, trafiała także do lwowskiego i warszawskiego getta.
Publikacje
Publikacje
Wielki biolog i człowiek, który uratował tysiące osób, choć był trzykrotnie nominowany do Nagrody Nobla, nigdy jej nie otrzymał. Pochowany został na Cmentarzu Rakowickim w Krakowie.
Opisany budynek był jednym z eksponatów prezentowanych na wystawie „Lwów, 24 czerwca 1937. Miasto, architektura, modernizm” (Galeria MCK, 2018 r.), przedstawiającej modele ważniejszych gmachów modernistycznych Lwowa.
