Na wystawie pokazaliśmy obrazy olejne, grafiki i rzeźby Maxa Ernsta oraz dokumentalne zdjęcia i teksty przybliżające życie i twórczość tego wybitnego XX-wiecznego artysty, najsłynniejszego obok Salvadora Dalego przedstawiciela surrealizmu w sztuce. Motywem przewodnim zaprezentowanych obiektów były ptaki. Artysta przez całe twórcze życie był przekonany o swoim ptasim rodowodzie. Nazywane Loplopem, Hornebomem, Schnabelmaxem ptasie alter ego Ernsta pojawiało się w różnych odsłonach, formach i kontekstach – od wczesnych prac dadaistycznych aż po te tworzone u kresu jego życia.
Zorganizowana we współpracy z Muzeum Maxa Ernsta w Brühl (Niemcy) wystawa w MCK była największą jak dotąd tego typu prezentacją prac artysty w Polsce.
Max Ernst (1891-1976), niemiecki malarz, rzeźbiarz, grafik i pisarz, uznawany jest za jednego z czołowych twórców surrealistycznych, a także pioniera ruchu dadaizmu w sztuce. Był zaprzyjaźniony z André Bretonem, grał w filmach Luisa Buñuela, współpracował z Joanem Miró. Najważniejszym wątkiem i punktem odniesienia w jego pracach stały się wyobrażenia Ernsta o jego ptasim pochodzeniu, naturze i „ptakopodobnych” rysach twarzy. Artysta często pogwizdywał i rzucał jednym okiem charakterystyczne, „ptasie” spojrzenia. Twierdził wręcz, że wykluł się z jaja złożonego przez matkę. Za moment zwrotny w swoim życiu uważał zdarzenie z młodości, kiedy narodziny siostry Loni zbiegły się w czasie ze śmiercią jego ukochanej różowej papugi kakadu, nazywanej Hornebom.
Motyw ptaka, wokół którego osnuta była narracja wystawy stał się także pretekstem do pokazania niezwykłej inwencji artysty w eksperymentowaniu w zakresie nowych technik artystycznych (kolaż, frottage, grattage, dekalkomania, oscylacja) oraz roli, jaką Ernst odegrał w kreowaniu ważnych trendów w sztuce XX wieku takich jak dadaizm, surrealizm czy abstrakcja aluzyjna. Ekspozycja nie ograniczyła się do prezentacji bogatej twórczości Ernsta (graficznej, malarskiej, edytorskiej i rzeźbiarskiej), ale poprzez zdjęcia dokumentalne i fragmenty autorskich tekstów rzuciła światło na jego niezwykłą osobowość.
Unikatowe dzieła Maxa Ernsta prezentowane na wystawie pochodziły ze zbiorów muzeum Maxa Ernsta w Brühl (Niemcy), które było współorganizatorem ekspozycji. Uzupełniły je dwie prace artysty z polskich kolekcji: obraz olejny „Słońce i las” (1928) z Muzeum Sztuki w Łodzi oraz kolaż do tomu poezji Jana Brzękowskiego „Zaciśnięte dookoła ust” (1936) z Muzeum Narodowego w Krakowie.
