Czy Europa Środkowa jeszcze istnieje?
A jeśli tak, to komu jest potrzebna i jaka przyszłość przed nią?

Między Bałtykiem a Adriatykiem, Dunajem a Dnieprem trwa ciche przesilenie:
dawne języki opisu wyczerpały się, odwołania do Kundery przestają objaśniać nam świat, a nowych wielkich narracji nie widać. Region, który jeszcze niedawno łączyły gospodarka i kultura, dziś dryfuje między sprzecznymi wektorami: politycznymi, energetycznymi, tożsamościowymi.
Rozdzierają go odmienne opowieści i ambicje. Czy Europa Środkowa wciąż jest wspólnotą doświadczenia, czy już tylko geograficznym skrótem, wydmuszką, terminem z zakresu „meteorologii”, jak pisał Peter Handke?

Do wspólnego poszukiwania odpowiedzi oraz nowego środka Europy zaprosiliśmy autorów i autorki od Bałtyku po Bałkany.
Z ich głosów wyłania się opowieść o potrzebie przynależności, ale także obraz możliwych przyszłości regionu coraz silniej określanego przez konflikty i napięcia. W tym numerze pytamy więc nie o to, czym Europa Środkowa była, lecz czym właśnie się staje: jakie opowieści krążą między jej miastami i granicami, jakie konflikty i wyobrażenia nadają jej kształt i jaka przyszłość zaczyna się z nich wyłaniać.