Kadrę naukową sesji stanowili przedstawiciele instytucji zaangażowanych w działania Panelu Ekspertów, między innymi dr Katarína Kosová, Dyrektor Generalna Rady Ochrony Zabytków Republiki Słowackiej, oraz Ľubica Pinčiková z Rady Ochrony Zabytków Republiki Słowackiej (Pamiatkový úrad Slovenskej republiky), dr Tamás Fejérdy oraz dr Gábor Soós z Urzędu Ochrony Dziedzictwa Kulturowego w Budapeszcie (Kulturális Örökségvédelmi Hivatal), a także prof. Jacek Purchla i dr Michał Wiśniewski z MCK. Program kursu rozpoczął się w Krakowie uczestnictwem w obradach 1. Forum Dziedzictwa Europy Środkowej.
Trzydniowa konferencja prezentująca współczesne przykłady i metody ochrony dziedzictwa kulturowego stanowiła wprowadzenie do serii wykładów i seminariów przygotowanych już wyłącznie dla uczestników kursu. Dotyczyły one wybranych zespołów i obiektów z polskiej i słowackiej Listy UNESCO, a także współczesnych kierunków rozwoju filozofii ochrony dziedzictwa kulturowego. Dr Tamás Fejérdy, związany z działalnością Światowego Komitetu UNESCO, skomentował współczesne zmiany zachodzące w zarządzaniu Listą UNESCO. Dr Gábor Soós przedstawił nowe regulacje dotyczące krajobrazu kulturowego
oraz dziedzictwa niematerialnego.
Jeszcze w Polsce uczestnicy kursu poznali zabytki Krakowa oraz zwiedzili kościół św. Michała Archanioła w Dębnie Podhalańskim. Na Słowacji zwiedzili zabytkowe centrum Kieżmarku oraz Lewoczę wraz z Zamkiem Spiskim i romańskim kościołem w Žehrze. Osobna część zajęć poświęcona była zabytkom Bardiowa oraz drewnianym świątyniom z Listy UNESCO: kościołowi w Hervartovie i cerkwiom w Ladomirovej, Bodružalu. Dodatkowym punk tem programu był Czerwony Klasztor, barokowy erem kartuzów położony tuż przy granicy z Polską i zarządzany przez Radę Ochrony Zabytków Republiki Słowackiej, współorganizatora kursu. Dawny klasztor, który pełni obecnie funkcję muzeum i centrum konferencyjnego, służył w trakcie słowackiej czę ści kursu jako baza noclegowa i zaplecze konferencyjne.
Przeprowadzony kurs pomógł osobom zajmującym się ochroną dziedzictwa spojrzeć na problemy wspólne dla wszystkich krajów regionu. Służył posze rzeniu wiedzy o Liście UNESCO oraz pomógł w integracji środowisk konserwatorskich w Europie Środkowej.