Przegląd fotografii węgierskiej 1 połowy XX wieku. Ponad 120 zdjęć autorstwa kilkudziesięciu fotografów. Różnorodność postaw i zainteresowań. 

Obok skupionej na obserwacji otaczającej rzeczywistości fotografii reportażowej, zdjęć spod znaku Nowej Rzeczowości zaprezentowane zostały prace eksperymentalne. Liryzm, poetyckość przedstawień, groteska, poszukiwanie nowych form wyrazu, to tylko niektóre z elementów tej wielowątkowej ekspozycji.

Obok panteonu sław, takich jak Brassaï , László Moholy-Nagy, György Kepes, Robert Capa, André Kertész, zaprezentowano prace mniej znanych twórców. Wystawa stanowiła swego rodzaju konfrontację: działający na arenie międzynarodowej artyści-emigranci zestawieni zostali z tworzącymi w kraju rodakami. Dzięki temu wskazywała nie tylko na istotny aspekt historii fotografii węgierskiej, ale również stanowiła reprezentatywny przegląd artystycznych tendencji ubiegłego wieku.

Wystawa […] nie tylko pokazuje historię fotografii, ale też pobudza do refleksji nad miejscem Węgier i Węgrów w cywilizacji XX wieku. [Jacek Purchla]

Nasz język tak dalece izoluje nas od świata, że węgierscy artyści zawsze poszukiwali uniwersalnego środka ekspresji, zrozumiałego przez inne nacje – tłumaczy autor ekspozycji Kincses Karoly. [Justyna Nowicka, Bez agitacji, „Rzeczpospolita”, 8 maja 2000 r.]