Pokaz prac Egona Schiele stanowił pierwszą w Polsce wystawę artysty, który obok Gustawa Klimta i Oskara Kokoschki był jednym z najbardziej znanych austriackich malarzy początku XX wieku.

Wzbudzający kontrowersje wśród mieszczańskiej warstwy społeczeństwa artysta zmarł przedwcześnie w wieku 28 lat w czasie epidemii „hiszpanki”.

W pracach Schielego dekoracyjność Jugendstilu łączyła się protoekspresjonsitycznym sposobem obrazowania. Był doskonałym rysownikiem, istotną rolę w jego twórczości odgrywała linia – często drapieżna, nerwowa stała się doskonałym środkiem dla wyrażenia stanów emocjonalnych modela.

Na dorobek artysty złożyły się sugestywne portrety, pejzaże, odznaczające się silnym erotyzmem akty kobiece. Przesycone melancholią, tragizmem i niepokojem prace Schielego wpisują się w dekadencką atmosferę Wiednia przełomu wieków.