Wystawa przygotowana we współpracy z Muzeum Sztuki w Ołomuńcu była prezentacją  dzieł twórców związanych  z mecenatem znanych kolekcjonerów i koneserów sztuki na terenie Czech i Moraw w okresie od 1870 do 1930 roku.

Zgromadzone obrazy, grafiki, rysunki, rzeźby, szkło, meble, książki, projekty i modele architektoniczne, tworzone na zlecenie  między innym tak znanych mecenasów i admiratorów sztuki jak rodziny Primavesich,  Reissigów, Müllerów, Tugendhatów, pokazały że dzięki otwartości umysłów ludzi o ogromnej estetycznej wrażliwości, odwadze  w akceptowaniu nowych awangardowych tendencji i przede wszystkim dzięki odwadze finansowania nowych i kontrowersyjnych artystycznych pomysłów powstawały dzieła które wyznaczały w sztuce nowe tory myślenia i  kreacji.

Tytuł wystawy nawiązywał do słynnego konkursu architektonicznego ogłoszonego w roku 1900 przez Aleksandra Kocha – znanego niemieckiego  wydawcę magazynów poświęconych architekturze  i sztuce dekoracyjnej. Konkurs  który skupił  najwybitniejszych  ówczesnych architektów stał się symbolem epoki. Epoki nowego formułowania formy i przestrzeni architektury, nowego pojmowania piękna i syntezy sztuk i – co najważniejsze – odrodzenia rzemiosła artystycznego oraz narodzin  nowoczesnego wzornictwa.

Sama ekspozycja nie stanowiła dosłownej ilustracji tytułu, nie była przeglądem wnętrz domów  ówczesnych „miłośników sztuki”. Pomyślana została jako rekonstrukcja „ducha epoki”, próba przybliżenia  sztuki tych czasów – jej stylu, charakteru, ikonografii –  nawiązującej do określonej, sugerowanej tytułem idei.

Ramy czasowe wystawy – lata 1870-1930 – to bardzo ważny okres w sztuce kiedy dokonywano istotnych przewartościowań w malarstwie. To czasy odchodzenia od realizmu, akademizmu na rzecz symbolizmu, ekspresjonizmu, kubizmu i abstrakcji. To także okres ważnych przemian w sposobie kształtowania architektury  – myślenia przestrzenią a nie planem i rzutem, odchodzenia od koncepcji architektury „osłony” na rzecz  bryły tworzonej „od środka”, fascynacji ciągłością  przestrzeni i jej nieskończonością.

To  czasy nowego myślenia o książce jako o dziele totalnym, urzeczywistnieniu idei Gesamtkunstwerk co przejawiło się w  zaangażowaniu najwybitniejszych artystów  epoki w typografie  i  sztukę edytorską.
Nakładające się na to impulsy czerpane  ze sztuki japońskiej, z rodzimych regionalizmów, fascynacja  techniką i entuzjazm dla masowej produkcji to wszystko tworzyło niezwykły artystyczny ferment  którego efektem były dzieła m.in. tak znakomitych twórców jak Alfons Mucha, František Kupka, Vojtĕch Preissig, Dušan Jurkovič, Anton Hanak, Josef Hoffmann, Bohumil Kubišta, Emil Filla, Otto Gutfreund, Pavel Janak, Jan Kotĕra, Vlatislav Hofman, Josef Gočár, Jindřich Halabala.