Dziedzictwo Trzeciej Rzeszy pozostaje dziedzictwem kłopotliwym. Niemieckie plany podboju i hitlerowska polityka ludobójstwa, zwłaszcza w Polsce bezpośrednio powiązana z urbanistycznymi wizjami okupantów, przesądziły o jednoznacznej kwalifikacji całego dorobku architektów Trzeciej Rzeszy jako „dziedzictwa nienawiści”. Nie powinno to jednak oznaczać marginalizowania i ignorowania w badaniach nad sztuką XX wieku w Polsce tego zjawiska. W literaturze polskiej problem dziedzictwa kłopotliwego był przez wiele lat ze zrozumiałych względów pomijany, lub informowano o nim w sposób pobieżny. Z biegiem czasu i powolnym wygasaniem emocji, podjęcie gruntownych badań nad tematem dziedzictwa Trzeciej Rzeszy staje się możliwym. Mało tego, temat wymaga być kompleksowo zbadany, należycie opracowany i oceniony.