Głównym tematem książki jest dziedzictwo historyczne konfrontowane ze zmieniającym się współczesnym światem. Analiza tej problematyki w kontekście zmian dokonujących się po 1989 roku wpisuje się w szerszą kwestię rozważań nad związkami między kulturą a ekonomią i kulturą a polityką. Autor wnikliwie charakteryzuje istotę relacji między dziedzictwem a polską transformacją, zwracając uwagę na ostre zderzenie przeciwstawnych tendencji: obserwujemy wyraźne poszerzenie „obszaru” dziedzictwa i możliwości jego ochrony, a jednocześnie jego marginalizację i instrumentalizację. Nie poprzestając na tej diagnozie, prof. Purchla postuluje szereg działań niezbędnych dla skutecznego i nowoczesnego zarządzania potencjałem dziedzictwa.