Galicji już nie ma. Zniknęła z mapy Europy w 1918 roku wraz z rozpadem monarchii austro-węgierskiej, której była prowincją. Ale wciąż istnieje w świadomości i pamięci zbiorowej dzisiejszych mieszkańców tego regionu. To przestrzeń wyobrażona, z którą czują więź emocjonalną i psychologiczną. Mit Galicji wciąż kształtuje ich tożsamość.
Sztuczny twór austriackiej dyplomacji, który przetrwał na mapie sto pięćdziesiąt lat, a od stulecia już nie istnieje, prowadzi szczególne życie po życiu: stanowi ważny punkt odniesienia dla tożsamości nie tylko obywateli Polski czy Ukrainy, ale często także potomków Europy Środkowej mieszkających obecnie w Stanach Zjednoczonych czy Europie Zachodniej. Galicja to bowiem nie tyle miejsce, ile soczewka, w której skupiają się szczególne relacje między przestrzenią i czasem. „Herito” stara się uchwycić ten fenomen: zbiera najważniejsze głosy z konferencji, która towarzyszyła wystawie „Mit Galicji” w Krakowie, a także artykuły autorów, którzy postawili sobie za cel sportretowanie współczesnej Ukrainy: jej kultury i społeczeństwa, które w trudnych czasach niejednokrotnie sięga do galicyjskiej przeszłości w poszukiwaniu odpowiedzi na pytania o przyszłość.