Uchwycenie środka jest zadaniem kłopotliwym, trudnym, być może wręcz niemożliwym. Choćby gdy spojrzeć na dwa Wyszegrady – miejscowości o tej samej nazwie, jedną na Węgrzech, drugą w Bośni. Pierwszy, od którego nazwę wzięła Grupa Wyszehradzka, jest znakiem budowy zrębów wzajemnego rozumienia się krajów Europy Środkowej. Drugi – figurą tragedii i próby odcięcia się od przeszłości, budowania przyszłości na zapomnieniu. Myśląc o jednym, nie sposób nie widzieć drugiego, zwłaszcza w sąsiedzkim kontekście współpracy wyszehradzkiej.
Szerszy aspekt kultury i cywilizacji środkowoeuropejskiej podejmujemy w dwóch innych blokach tekstów: „Sztuka: co zostało z Europy Środkowej?” oraz „Miasta widzialne i niewidzialne”.
W numerze piszą między innymi Viktorija Aladžić, Edit András, Zuzana Bartošová, Maciej Czerwiński, Marina Gržinić, Miljenko Jergović, Vojtěch Lahoda, Sándor Márai, Ilona Németh, Ileana Pintilie-Teleagă, Jacek Purchla, Mykoła Riabczuk, Tokimasa Sekiguchi, Janusz Sepioł, Jarosław Suchan, Ludvík Ševeček, Joanna Ugniewska, Teresa Worowska.