W przeszłości wiele miast stosowało mega-eventy jako strategię przyspieszania swojego rozwoju. Tworzenie nowych obiektów i infrastruktury dla wielkich wydarzeń zazwyczaj miało miejsce poza historyczną tkanką miasta. Dziś podejście jest już inne; organizatorzy wielkich wydarzeń coraz częściej decydują się na ponowne wykorzystanie istniejących obiektów i przestrzeni, często historycznych. Ta zmiana paradygmatu stanowi zarówno potencjalną szansę, jak i zagrożenie dla bogatych w dziedzictwo miast historycznych Europy. Publikacja bada związki między planowaniem i wdrażaniem mega-eventów a dziedzictwem kulturowym poprzez pogłębione studia pięciu przypadków: Genui Europejskiej Stolicy Kultury 2004, Mediolanu Expo 2015, Wrocławia Europejskiej Stolicy Kultury 2016, Hull Miasta Kultury Zjednoczonego Królestwa 2017 oraz Pafos Europejskiej Stolicy Kultury 2017. Opierając się na analizach tych przypadków autorki i autorzy starają się zainicjować dalsze badania i debatę publiczną na temat pojawiających się szans i zagrożeń związanych z politykami i projektami specyficznymi dla danego miejsca; długoterminowego rozwoju miast; współpracy między podmiotami i zwiększania kompetencji na różnych poziomach, które wspierają rozwój dziedzictwa i miast.