Przy samej ścianie cmentarza stoi rząd wyjątkowych mauzoleów, które zostały zaprojektowane przez znakomitych architektów. Jest wśród nich prawdziwy architektoniczny klejnot – secesyjne mauzoleum rodziny Schmidlów z 1904 roku. Wyróżnia go przede wszystkim zielono-turkusowa kolorystyka ceramicznej okładziny wyprodukowanej przez firmę Zsolnay. Miękko spływająca linia frontowej elewacji, finezyjne mozaiki i wyrafinowane floralne ornamenty inspirowane węgierskim folklorem, nadają szczególnego charakteru architekturze grobowca. Zaprojektował go Béla Lajta prawdopodobnie przy współpracy z Ödönem Lechnerem na zlecenie syna Sándora i Róży Schmidlów. Państwo Schmidlowie byli właścicielami eleganckiego sklepu kolonialnego w centrum Budapesztu przy ulicy Hercegprímás 11, którego wystrój i witrynę projektował również Lajta. Sam architekt, który naprawdę nazywał się Bela Leitersdorfer był pochodzenia żydowskiego i urodził się w  Budapeszcie w 1873 roku w rodzinie krawców. Kształcił się u dwóch znakomitych architektów Alajosa Hauszmanna i Imre Steindla (autora gmachu parlamentu). Wszechstronnie utalentowany, szybko zdobył uznanie i zaliczany był do grona najlepszych architektów w Austro-Węgrzech.

Nieopodal grobowca Schmidlów  zwraca uwagę kolejne dzieło Lajta – miejsce spoczynku rodziny Griesz. Nakryte kopułą wnętrze kryje niezwykle bogatą dekorację mozaikową, w której architekt wykorzystał tradycyjną judaistyczną symbolikę – stylizowane sylwetki lwów (symbol odnoszący się do pokolenia Judy) i palmy. Chociaż Lajta zaprojektował jeszcze kilka innych nagrobków na tym cmentarzu, to wspomniane dwa mauzolea bez wątpienia wyróżniają się najbardziej wysublimowaną dekoracją, w której projektant dążył do syntezy wzorów ludowych i secesyjnego rytu.

Zarośnięta krzewami i drzewami alejka przy cmentarnym murze kryje jeszcze wiele innych, niezwykle ciekawych, architektonicznie mauzoleów jak choćby rodzin Redlisch i Ohrenstein, w formie doryckiej świątyni według projektu Ignáca Alpára z 1902 roku, Wellischów projektu Béli Baráta, rodziny Schőnów z wejściem tajemniczo osłoniętym kamiennymi liśćmi, czy też rodziny Adlerów, w środku którego odkryjemy piękną mozaikę przedstawiająca stylizowane drzewo wykonaną przez Mikse Rótha, jednego z najbardziej uznanych projektantów secesyjnych witraży i dekoracji.  Cmentarz przy ulicy Kozma to miejsce spoczynku takich wybitnych osobowości pochodzenia żydowskiego jak pisarz i dziennikarz Sándor Bródy czy też Alfréd Hajós słynny węgierski sportowiec, olimpijczyk i mistrz Europy w pływaniu, a również architekt. Społeczność żydowska w Budapeszcie była liczna i stanowiła dwadzieścia procent całej populacji miasta. To stąd wzięło się antysemickie określenie „Judapest”, którego użył Karl Lueger, skrajnie prawicowy burmistrz Wiednia, w latach 1897–1910.

Więcej o stolicy Węgier można przeczytać w publikacji „Budapeszt 1900. Portret miasta i jego kultury”(2016), dostępnej w księgarni internetowej MCK.