Na wystawie pokazaliśmy szeroki wybór rycin powstałych od XVI do XIX wieku, w których na różne sposoby przedstawiono upływ czasu. Stworzone w epoce Kartezjusza i Woltera kompozycje martwych natur, alegorycznych figur cnót i wad, a także portrety i obrazy ruin niegdyś istniejących miast, uzupełnione o wybrane prace polskich artystów XX wieku pozwoliły spojrzeć na nowo na motyw uniwersalny dla sztuki każdej z epok.

Ekspozycję w MCK skoncentrowaliśmy na ambiwalentnej istocie przemijania, któremu kulturowo przypisywane są zarówno pozytywne aspekty: pamięć, trwanie czy sława, jak i negatywne: śmierć, zniszczenie i zapomnienie. Młodzieńcze piękno skontrastowane zostało z personifikacjami śmierci. Przemiany czasu ukazane zostały także jako dorastanie czy dostosowywanie się osób do panującej mody i trendów.

Prace skupione były wokół trzech głównych zagadnień: motywu vanitas, trwania i nietrwałości. Serie portretów doskonale oddających podobieństwo modela przedstawiliśmy w kontekście zmian jakie zachodzą poprzez cykl życia w człowieku, kulturze i obyczajach. Szczególnym elementem ekspozycji były ryciny z przedstawieniami szkieletów zwierząt. Tworzyły one kolekcje w rodzaju cudów natury – kuriozów, które były gromadzone w ówczesnych gabinetach osobliwości.

W ramach wystawy pokazaliśmy między innymi ryciny Giovanniego Battisty Piranesigo, Egidiusa Sadelera, Hendrika Hondiusa czy Giovanniego Benedetto Castiglione. Kontrapunktem dla historycznych przedstawień były wybrane prace polskich dwudziestowiecznych konceptualistów: Romana Opałki, Stanisława Dróżdża i Zygmunta Rytki. Ich dzieła, z pogranicza figuracji i form abstrakcyjnych, dopełniły wystawę o współczesne rozumienie zagadnienia czasu i przemijania.

Wystawa była dziesiątą już prezentacją dawnych grafik i rycin przygotowaną we współpracy z Biblioteką Naukową PAU i PAN w Krakowie.